از آغاسی تا گوگوش مدیون آن مرد بودند

در خاطرات هر نسل، یک صدا هست که وقتی می‌خندد، مردم می‌خندند و وقتی غمگین می‌شود چیزی در دل مردم می‌لرزد. در تاریخ هنر ایران، یکی از این صداها، صدای منوچهر نوذری است.

منبع: www.tabnak.ir

Check Also

مادرت در نظرت بود، زمین افتادی…

گنبدش آفتاب شب بی‌کسی هاست و مرقدش سایه سر همه بی‌پناهی‌ها… لحظه‌های دلتنگی و در …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *